Oregon
ดินแดนของปิโนต์นัวร์ ภูมิอากาศเย็น อยู่บนขอบเขตจำกัดของการปลูกองุ่นและคาดเดายาก ซึ่งกลับเป็นรากฐานของความสำเร็จ ให้ไวน์ที่สง่างาม ชัดเจน และอิ่มเอิบโดยไม่หนัก
เกี่ยวกับภูมิภาคนี้
การปลูกองุ่นในออริกอนเต็มไปด้วยความท้าทาย แสงแดดและความร้อนอาจมีไม่เพียงพอ การสุกขององุ่นจึงไม่เคยแน่นอน ฝน (ราว 40 นิ้ว หรือ 102 เซนติเมตรต่อปีในวิลลาเมตต์แวลลีย์) และน้ำค้างแข็งคุกคามในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงซึ่งเป็นช่วงที่องุ่นเปราะบาง และสภาพอากาศอาจแปรปรวน เป็นสถานการณ์ที่กดดันต้นองุ่นซึ่งชอบความสม่ำเสมอ แต่ความที่ภูมิอากาศของออริกอนอยู่บนขอบเขตจำกัดของการปลูกองุ่นนี่เอง ประกอบกับประวัติทางธรณีวิทยาที่เป็นเอกลักษณ์ของรัฐ ที่เป็นรากฐานของความสำเร็จ องุ่นที่นี่ไม่อาจสุกอย่างรวดเร็ว แต่ต้องค่อย ๆ ก้าวไปสู่ความสุกและความซับซ้อนอย่างช้า ๆ และเป็นขั้นตอน ทุกปีจึงเป็นการเสี่ยง แต่เมื่อธรรมชาติเป็นใจและผสานกับฝีมือการทำไวน์ ออริกอนก็ให้ไวน์ที่งดงาม ชัดเจน และประณีต ในทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 21 ออริกอนก้าวข้ามจุดเปลี่ยนสำคัญ หลังจากเลิกยึดแคลิฟอร์เนียเป็นต้นแบบมานานแล้ว และต่อมาก็เลิกยึดฝรั่งเศสด้วย ผู้ทำไวน์ที่นี่ได้เลือกเส้นทางของตนเอง และสร้างวิธีทำงานแบบใหม่ที่ตอบโจทย์เฉพาะของผืนดิน จนคุณภาพก้าวกระโดดอย่างมาก โดยเฉพาะปิโนต์นัวร์ซึ่งเป็นไวน์ประจำรัฐ หากไวน์สามารถทั้งสง่างามและอิ่มฉ่ำ มีความอิ่มเอิบโดยไม่หนักได้ ออริกอนก็คือที่ที่จะพบไวน์แบบนั้น ออริกอนยังกำหนดกฎของตนเองเข้มงวดกว่ากฎหมายระดับสหพันธรัฐ ไวน์หลักของรัฐ ได้แก่ ปิโนต์นัวร์ ชาร์ดอนเนย์ และปิโนต์กรี ต้องมีองุ่นตามชื่อบนฉลากอย่างน้อย 90 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่เกณฑ์ขั้นต่ำของสหรัฐอเมริกาคือ 75 เปอร์เซ็นต์ (ยกเว้นกาแบร์เนต์โซวีญง กาแบร์เนต์ฟรัง แมร์โล ซีราห์ โซวีญงบลัง และพันธุ์อื่น ๆ อีกหลายพันธุ์ที่เชื่อว่าได้ประโยชน์จากการผสม ซึ่งกำหนดไว้เพียง 75 เปอร์เซ็นต์)
